Award winning music & arts blog based in Greece. Also a radio show bi-weekly on Paranoise Radio.

25/3/2010

25/3/2010

H εικοστή δεύτερη ημέρα του Μάρτη. Από τις ελάχιστες φορές που παρευρίσκομαι σε συναυλία στο ξεκίνημα της βδομάδας. Το gloomy Sunday δίνει πάσα σε Lanterna Monday night fever.
Ραντεβού με φίλους, στα δυτικά προάστια της Θεσσαλονίκης στο Block 33.Το νεογέννητο κέντρο των τεχνών, μουσικής, επικοινωνίας και πολιτισμού όπως το ζούμε τον τελευταίο καιρό στην πόλη. Χώρος διεξαγωγής και δελτίο παραπόνων σημειώστε πανηγυρικά 1-0. Ίσως άλλαζε η άποψη αυτή με μαζική προσέλευση κόσμου με την αναφώνηση “oh my god its packed, i cant breathe“. Μέχρι τον γνωστό έλεγχο στην πόρτα για την κοπή και πληρωμή των αποδεικτικών στοιχείων συμμετοχής στην ατμοσφαιρική τελετουργία ήδη τα αυτάκια μου έχουν τεντωθεί στο soundcheck του support band.
Λεξούλες όπως “Ιce ice baby” παρεκτρέπονται εκτός των τοιχίων, παγώνω και αναρωτιέμαι αν θα κάνω καμια «καρέκλα» απόψε;. . .Περιτριγυρισμένη από δέκα κοντομάνικα, 5 μπουφάν και 3 τυχαία επιλογή φαντάζομαι ότι δε θα μαζέψει πολύ κόσμο το ηχο-συμπόσιο ,και κατεβαίνω από το συννεφάκι μου. Καταλήγουμε εν σώματι να βολευόμαστε εντός σε στασίδια , μπαρ-ο-τραπεζάκια σε τυχαία ακολουθία και χαλαρώνουμε. Λίγοι στο όρθιο. Συμπληρώθηκε η 100ντάδα υπάρξεων.
vee valenceΟι Vee Valence ως “μουσικό στήριγμα” εισέρχονται στην σκηνή να αντικρίσουν την φαμίλια. Δεν ξέρω τι με περιμένει. Μετράω 2 κιθάρες,1 μπάσο, την ντραμιέρα φυσικά και γυναικεία φωνητικά που στιλιστικά εγκλωβίζονται σε μία εκκεντρικότητα από την τραγουδίστρια Βάσια Βακογιάννη .Ροζ τυλιγμένα ρολά να στροφάρουν στο καλσόν, μία χρυσή γραβάτα στο μίνι φόρεμα και drum stick να κρατά όρθιο το ανέμελο μαλλί. Τα άλλα μέλη του συγκροτήματος Άγγελος Κουτσιάφτης, Κώστας Μπλόνης, Κώστας Ζάμπος και Λεωνίδας Τσιρώνης φοράνε τον εαυτό τους και αγκαλιάζουν το κεντρικό στοιχείο τους άλλοτε με rock, new wave alternative διαθέσεις. Ο ηχολήπτης όφειλε να δώσει φόντο στην φωνή, επικαλύπτονταν από τα όργανα αλλά ο ήχος ποιοτικός όταν δεν αμφισβητούσαμε για τον στίχο. Δυνατά κομμάτια σε σταθερές γραμμές συνθέσεων, τα πρώτα βήματα τους στον χωροχρόνο μας είναι όμορφα. Πείθουν να τους δοθεί το χειροκρότημα που τους αναλογεί. Εμπλοκή σε μοναδικό στυλ πιασάρικων reef, και άγρια φωνητικά που σαν καραμέλα μαλακώνουν και τον πιο ξηραμένο πικρόχολο λαιμό. Έμεινε στην ιστορία το remake τους στο «Under Pressure».Eκεί έκλεισε το μάτι ο Bowie με τον Freddy . Εξάλλου έχουν δηλώσει ” We are in our mid 20’s and we live in the early 10’s..Guess we can split the difference.”

Mέρος δεύτερο: το ηρεμιστικά φλογερό one man show από τον Henry Frayne, παρέα με τους φίλους του Νίκο Διαμαντόπουλο και Βασίλη Σερδενιώτη να κρατάνε τον ρυθμό των κομματιών με drum kit και μπάσο γεμάτο αυτοπεποίθηση και αυτοδυναμισμό.

vee valenceΓνώριζα ότι οι “lanterna” ήταν ήδη ένα είδος σταθερά εξελισσόμενου side project.Δεν γνώριζα ότι αυτή τη φορά δεν θα είχαμε απαρτία του group και η μουσική θα κινούνταν σε αυστηρά instrumental loops. Όχι,δεν παραπονιέμαι ,ίσα ίσα. Όταν γέμισε η σκηνή με την φιγούρα του γλυκού ψηλού γυαλάκια που κάτι μου έκανε σε θετικό επιστήμονα να αναλύει με πανεύκολη σύνεση μουσικούς αλγορίθμους με τα άκρα μονάχα των δαχτύλων του ,εκεί κατάλαβα ότι το χαμόγελο μου θα παραμείνει σταθερά ακμαίο καθ όλη την διάρκεια της ανοιξιάτικης βραδιάς. Δεν πέσαμε έξω.
Ο μηχανικός στο επάγγελμα, παιδί της Ambient Americana ξεκινά το μυσταγωγικό ταξίδι με απόλυτη σύνεση της πραότατης δυναμικής του επί σκηνής. Κάθε κομμάτι τελείωνε με ένα ταπεινό “thank you” στον ίδιο τόνο να μας ευχαριστεί για το εσωτερικό και δυνατό πραγματικό χειροκρότημα μας, Τα μάτια του να λαμπιρίζουν μπρος στην επικοινωνία καλλιτέχνη-κοινού. Ομολογεί ότι τον συναρπάζει η ζεστασιά των ακροατών του απόψε. Κάθε εκτέλεση μία ιστορία στο παρελθόν που γίνεται ενεστώτας για το μέλλον .Το “Thirty” μας ανέδειξε τι ακριβώς εμπνεύστηκε κάπου τρεις πενταετίες νωρίτερα στην ζωή του σαν ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο γεμάτος όνειρα. Αντιδρώντας στο μαγευτικό “Silent Hills” θέλω να σιωπήσω και δε μπορώ ,το πόδι μου σπάζεται ρυθμικά και το κεφάλι μου γνέφει νοσταλγικά δεξιά-αριστερά. Ένα από τα πιο ήπια head banging στον κόσμο και δεν το αλλάζουμε με τίποτα. Στο “Αdriatic” στάζει νοσταλγία η κάθε νότα εν πτήση με έναν ρυθμικά χαώδη λυρισμό. Ο φιλέλληνας μας οδηγεί στα δικά του ουράνια συνθέτοντας ποίηση αφηρημένων συγχορδιών. Το “Smoke” βγάζει πανέμορφες αέρινες σπίθες.
Κάπου κει ακολουθεί και το “Summer break” για μια δροσιστική βουτιά.Αφήνοντας για τελευταία κομμάτια το “Β minor” και “Brightness” το κοινό αγκαλιάζει ρυθμικά την εκστασιασμένη αύρα που διαπρέπει την σκηνή. Ζήσαμε φανταστικό ηχόχρωμα που μας σκότωσε ,εκείνα που πέφτεις ξερός μονομιάς και τα ερωτεύεσαι. To menu σερβιρίστηκε στα κυρίως πιάτα: Lanterna , Elm Street και Highways.. Μοναδικό το ταλέντο του Mr.Slide.with Pride επί σκηνής.
Αισθανθήκαμε το shoegaze,το dream to synthesize, το post after the rock era, τα ambient αφηρημένα παιχνίδια του ευγενικού γίγαντα με την ακουστική μας ευαισθησία σε πλήρη παροξυσμό. Συμπληρώσαμε τα λόγια στην πορεία του ατελείωτου ταξιδιού , το mellow σε αισιόδοξη μετενσάρκωση μιας μοναδικής αναγέννησης.
Όλα αυτά προήλθαν από την ιδιότητα ενός μοναχικού καβαλάρη φανερά εξοικειωμένος με τα echo delays, τα reverbs και distortions της υπέροχης κιθάρας του. Συνεργασία ενισχυτή και pedal για να αποδοθεί το μέγιστο της τεχνικής μαεστρίας. Δεν έλειπε νοερά ο Brian Eno ως πατριάρχης της μυσταγωγίας, ο Bruce Kaphan στην ελεγειακή ατμόσφαιρα και τα παιχνιδίσματα των Moodswings από κοντά με Cocteau Twins σε μελωδική αφωνία. Στρατιά ολόκληρη και ενορχηστρωμένη σε σύνοδο ατμοσφαιρικής κορυφής. Η δίνη που προγραμμάτισε ο Frayne για μια αξέχαστη βραδιά, με ήθος και συγκίνηση .Το session, πέτυχε, ο ασθενής σώθηκε. Είναι κάτι μελωδίες που δεν τους φαίνεται! και δεν αγχώνονται από τα σημάδια του χρόνου. 
Shares