Award winning music & arts blog based in Greece. Also a radio show bi-weekly on Paranoise Radio.

Η νέα “ισορροπία” των Στέρεο Νόβα!

Η νέα “ισορροπία” των Στέρεο Νόβα!

Γλυκιά αμηχανία με το πρώτο Play και στα πρώτα δευτερόλεπτα με διαπέρασε η ζεστασιά όλων των στιγμών μου με φίλους ή μόνη ακούγωντας σΝ. Σε ταράτσες, σε παραλίες, στη σχολή, στους δρόμους, ποδηλατώντας, σε αλάνες, σε “αστεροσκοπεία”…. Aυτή η διάχυτη νοσταλγία – επιφυλακτική αισιοδοξία που συμβαδίζει ατέρμονα με τα Ελληνικά ηλεκτρονικά υπαρξιακά (μου), μετά από τόσα χρόνια … η μαγνητοταινία θα παίζει σήμερα όλη μέρα StereoNova! Περιμένω να αφουγκραστώ την χρωματιστή ανισοτροπία αυτής της αγάπης σε πολλές στροφές.

To νέο album των Στέρεο Νόβα“Ουρανός”, κυκλοφορεί σε διπλό βινύλιοcd και digital album από την Inner Ear στις 4 Μαϊου και είναι διαθέσιμο για προ-παραγγελία εδώ.

Στέρεο Νόβα facebook page

 

Μουσική: Κ.Βήτα-Μ.Δέλτα 
Στίχοι: Κ.Βήτα

Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία 
από τα δύο σπίτια έμεινε η μία γωνία 
όπως η παρακμή έτσι και η αξία 
από τον πλούτο γεννήθηκε η νοθεία 
Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία 
τα δυο του μάτια κατευθύνουν την πορεία 
Ήρθε από τον ήλιο μια μαγνητοταινία 
Είμαστε δύο δίδυμοι και η Μαρία

Δημοσκοπήσεις, άστοχες συναντήσεις 
ραντάρ σαν σύννεφα στον μολυβένιο ουρανό 
λαμβάνουν δεδομένα, πρόσωπα σκυμμένα 
πάνω απ’ την τετράγωνη λίμνη, μια συναισθηματική μνήμη 
από σχέσεις που μοιράστηκαν το κενό 
Με αναμνήσεις ζούσε, τα μάτια των άλλων φορούσε 
κι ήταν τόσο παράξενη γιατί ποτέ δεν κοιτούσε 
παρά μόνο φιλούσε τον εαυτό της 
και σαν τζάμι σπασμένο γελούσε.

Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία 
από τα δύο σπίτια έμεινε η μία γωνία 
όπως η παρακμή έτσι και η αξία 
από τον πλούτο γεννήθηκε η νοθεία 
Έτσι λένε πως είναι η ισορροπία 
τα δυο του μάτια κατευθύνουν την πορεία 
Ήρθε από τον ήλιο μια μαγνητοταινία 
Είμαστε δύο δίδυμοι και η Μαρία.

Τίποτα δεν αγκαλιάζει, τίποτα δεν αποδέχεται 
και δεν κατανοεί, ο πόλεμος 
Νυχτερινή πτήση πάνω απ΄ την ανατολή 
Συμφέροντα κυβερνούν τον πλανήτη 
Έχουμε πιεί μια πετρελαιοπηγή και τίποτα δεν φτάνει 
Κι όμως περπατούσε δεν ήταν σίγουρο αν κοιτούσε 
Τα ψηλά άδεια κτίρια, πρίσματα 
παρά μόνο φιλούσε τον εαυτό της 
και σαν τζάμι σπασμένο γελούσε. 

Shares