Award-winning culture hub & radio show!

Sometimes Ι Wish We Were An Eagle…

Sometimes Ι Wish We Were An Eagle…

Shares


O Bill Callahan aka Smog (smoke+fog/ωραίος συνδυασμός λέμε..ηχητικό νέφος) μεγαλωμένος στο Silver Spring (ασημένια άνοιξη?…μ’αρέσει..) /Merryland της μεγάλης Αμερικής…κυκλοφορεί LP/CD που ακούει στο πραγματικό του όνομα … ευτυχώς δεν είμαστε και διόλου κουτσομπόληδες σε αυτόν τον ιστό χώρο για να πούμε ότι βρέθηκε και ένα αλλιώτικο χρωματιστό φεγγάρι με κοριτσόπαιδα όπως η Cat Power και Joanna Newsom…

Sometimes i wish we were an Eagle(απογειώνεται April 14, 2009 μέσω της dragcity)…λες και αν το τετραπλό αετίσιο μάτι γίνει διπλό σε ύπαρξη το πέταγμα στον ξάστερο ουρανό θα αποκτήσει άλλη υφή εκεί ψηλά στα πουπουλένια σύννεφα…αδυνατώ να προσδιορίσω ακόμα τι με τραβά σε αυτόν τον δίσκο..αυτό το κάτι που δύσκολα μου αρέσει αλλά το αισθάνομαι όλο και πιο πολύ να μιλά εντός μου ή αυτό που μου αρέσει δίχως να μπορω να διακρίνω τον ορίζοντα του ουρανού στον οποίο με ταξιδεύει…και κάπου απογειώνομαι σιωπηλά και περιπλανιέμαι …ανάλαφρα στο πέπλο της νοσταλγικής αλλά απομονωμένης γήινης σύνθεσης του..

Η φωνή του Callahan σπάει ιδιαίτερα και βαρύτονα σε κάποιες καταλήξεις λέξεων προσπαθώντας να κρατηθέι σε πτήση χωρίς κενά αέρος με σταθερό λυπητερό υψόμετρο…συζητάμε για χαμένες καθημερινές αλλόκοτες ιστορίες αγάπης και φιλίας..

eid ma clack shaw…ανακαλύψαμε ξένη γλώσσα και πιάσαμε επαφή με τον πράσινο ανθρωπάκο που ζεί στον γαλαξία NYCG34 ..μήπως εκεί ψηλά βρήκε άλλες γλώσσες επικοινωνιακού προσδιορισμού?…τόσο μελωδικές για να εξευγενίσει την ψυχή του επιτέλους παρέα με την παραπονιάρικη μελωδία στην ηλεκτρική που μου φωνάζει…show me the way…to shake a memory…take or break hate or make συμπληρώνω εγώ…

ακούμε σποραδικά σε ολο το δισκακι...σκορπίσματα στίχων στον άνεμο που προσγειώνει τις πτήσεις του μυαλού μας ..καταναγκαστικά…

Love is the king of the beasts/I dreamed it was a dream that you were gone/I woke up feeling so ripped by reality/if you could only stop your heart beat for one -heart- beat /too many birds/when the wind just dies and the dove wont rise i cannot tell you which way it would/sweet desire..turn to me/

Το παιχνιδάκι των συνεχόμενων λέξεων χτυπάει μέσα μου αξερεύνητες πληγές…1 2 3 4 κόκκινο-στοπ…και ξέρει πολύ καλά τα εγκεφαλικά παιχνίδια ο κύριος Σμογκ..σταθερά και συνεχόμενα εξαπλώνεται το βάθος της πρότασης σε 4 βήματα…

  • if you could only stop your heart
  • if you could only stop your heart beat for one
  • if you could only stop your heart beat for one heart
  • if you could only stop your heart beat for one heart beat….

My friend…στο 00¨55 ανησυχω-ο ουρανός έχει ανοίξει για τα καλά ….i will always love you…….(μεγαλη παύση-βαθιά αναπνοή κι αποκάλυψη)……..my friend…με καθησυχάζει…κάτι θα ξέρει..και ακούω ένα γνώριμο reef-aki και μια οικεία μελωδία στο τραγούδι της αποψινής απρόσωπης μας “φιλίας” που μας δένει να μοιραστώ το κομμάτι μαζί σας…στο 2″57 είμαστε πάλι στο βρέξει-χιονίσει…αλλά δεν θα μας κάνει την χάρη ..θέλουμε ήλιο και πολύ αγάπη λέμε..την χρειάζεται και αυτός δηλαδή.


Πήρε το μάτι μου κάπου, ότι αλυσοδέθηκε κάτω ένα 4ημερο με λιγοστό ύπνο για να του βγούνε οι υπέροχες μα μυθικές ασυνάρτητες σε εικόνα λέξεις και μετά αποφάσισε να τον βοηθήσουν να χορέψει με την μουσικούλα μέσα του για να μην χαρακτηριστεί προδότης της μουσικής γραφής..δεν τον αδικώ..αρα σκέφτομαι γράφω και χορεύω(πετάω) είναι ο μουσικός του αλγόριθμος…

έχει έναν δικό του τρόπο να καθηλώνει ακόμα και μετά από τόσα χρόνια παρουσίας,είτε τον γνωρίζουν πολλοί είτε λίγοι ως πρωην Ομιχλώδες τοπίο στο μουσικό προσκήνιο…

Τελικά εκτιμώ τον άμεσο στίχο του…είναι σκέτο ημερολόγιο στο πουθενά για απόψε…
“maybe this was all meant to be…a rococo zephyr..stepped up an crept over her and me”..και καταλαβαίνω τι μου λέει…έστω μεσα από αδυναμες αερολογίες του σαματά,διακρίνω το φως μου…το φως που ντύνει και την δική μου ψυχή…όταν τα μποφόρ εκμηδενίζονται και το απαγορευτικό πλέον απαγορεύεται…

Μου διδάσκει στην τελική ότι some thoughts are prey to some beast….(στο repeat to βαζω..) αλλά αν οι τρομπετούλες στον ρυθμό του κυνηγιού έχουν τέτοιο επικό στόμφο κάθε φορά που με καταδιώκω μπροστά στα θηράματα μου…

Ενορχηστρώσεις για πικρές χαριτωμένες πτήσεις λοιπον..φτερουγίσματα μέσα στην ψυχή που καθηλώνουν ακόμα τους ανήσυχους των καιρών..όσοι μένουν πιστοί στην φυσική παράδοση του Smog. Πιανάκι,λίγο άρωμα ανατολής,λίγο της δύσης,συγχορδίες λιτες, έγχορδα σε μαγικό κλονισμό,τρομπέτες της συμφοράς,ηλεκτρικές παπιτούρες της ανεμελιάς…natura..και απλότητα όση χρειάζεται για να ξεκουραστούν οι πολεμικές νότες σε περίοδο ειρήνης και χημείας…

Shares